Armia rzymska od cesarza Galiena do początku bizantyjskiej organizacji temowej
18
%
219 Kč 268 Kč
Sleva až 70% u třetiny knih
Minął czas, kiedy w historii wojskowej okresu Cesarstwa dopatrywano się stale postępującego upadku starorzymskich instytucji. Przeciwnie, musimy doszukiwać się w niej dwóch zdecydowanie różnych epok, z których każda miała swój okres rozkwitu i upadku. Początek pierwszego okresu i jednocześnie jego rozkwit wiąże się ściśle z imieniem wielkiego Augusta, a jej pozornie beznadziejny upadek rozpoczyna się wraz ze strasznymi ciosami, które Septymiusz Sewer i jego zwyrodniały syn Karakalla zadali porządkowi organizacyjnemu armii, stworzonemu z takim mozołem przez ich poprzedników. Druga epoka przeżywała swój rozkwit każdorazowo, gdy armie rzymskie pod wodzą kolejnych niezrównanych cesarzy-żołnierzy poczynając od Aureliana, a kończąc na czasach Juliana Apostaty odnosiły zwycięstwa na wszystkich granicach imperium. Za okres upadku będziemy uznawać, pomimo wszystkich sukcesów militarnych, epokę Justyniana, którego odziały najemne w porównaniu z iliryjsko-germańskimi elitarnymi formacjami Dioklecjana i jego współcesarza, wypadają nader niekorzystnie pod względem jakości i dyscypliny.
Za moment schyłkowy tej epoki upadku przyjąć możemy wydarzenie, które wyryło się głęboko w historii VII wieku po Chr., a mianowicie najazd Arabów. Zmuszony w obliczu tej inwazji cesarz Herakliusz (610-640) zreorganizował cały Wschód według zasad, które już w VI wieku przyjęły się w zagrożonych prowincjach zachodnich. W ten sposób powstała organizacja temowa.
W jej wyniku cała administracja, także cywilna, podporządkowana została strukturom wojskowym. Oznaczało to „militaryzm” w najbardziej ekstremalnej formie, a jednocześnie radykalne zerwanie z dioklecjańsko-konstantyńskim porządkiem, którego główną cechą było konsekwentne oddzielanie władzy cywilnej od wojskowej. Organizacja temowa dała początek nowej epoce w historii rzymskiej wojskowości, epoce, która podobnie jak inne miała swój wzlot, rozkwit i upadek. Jej apogeum przypadło za rządów Nikefora Fokasa (963-969), Jana Tzimiskesa (969-976) i Bazylego Bułgarobójcy (976-1025), jej upadek został zaś wywołany buntem biurokracji cywilnej skierowanej przeciwko władzy wojskowej.
| Autor: | Grosse Robert |
| Nakladatel: | Napoleon V |
| ISBN: | 9788378894032 |
| Rok vydání: | 2015 |
| Jazyk : | Polština |
| Vazba: | Měkká |
| Počet stran: | 243 |
| Zařazení: | Historia Archeologia |
Mohlo by se vám také líbit..
-
Pogańskie Imperium. Litewska dominacj...
Stephen C. Rowell
-
Cywilizacja Majów
Andrzej Ulmer
-
Somosierra
Laske Jan, Małowiecki Rafał
-
Strategiczna ofensywa powietrzna prze...
Charles Webster, Noble Frankland
-
Wielka Wojna 1914-1918
Dąbrowski Jan
-
Wielka Wojna 1914-1918
Dąbrowski Jan
-
Zestaw AGD
NICHOLAS SEKUNDA
-
300 dywizjon bombowy ziemi mazowieckiej
Łukasz Jaśkiewicz
-
JEDENASTY PANCERNY OPOWIADANIA WOJENN...
Stefan Majewski
-
Armie holenderskie wojny osiemdziesię...
Bouko De Groot
-
Wojny Jagiellonów z wschodnimi i połu...
Marek Plewczyński
-
Wojny Marlborougha 1702-1709. Tom 1
Frank Taylor
-
Historia kampanii wiosennej 1813 roku...
Albert von Holleben
-
Niemieckie pancerniki kieszonkowe 193...
Jakub Narloch
-
Chazarowie. Judeo-tureckie imperium s...
Maciej Tygielski
-
Trzynastoletnia wojna z Zakonem Krzyż...
Marian Biskup
