Armia rzymska od cesarza Galiena do początku bizantyjskiej organizacji temowej
18
%
219 Kč 268 Kč
Sleva až 70% u třetiny knih
Minął czas, kiedy w historii wojskowej okresu Cesarstwa dopatrywano się stale postępującego upadku starorzymskich instytucji. Przeciwnie, musimy doszukiwać się w niej dwóch zdecydowanie różnych epok, z których każda miała swój okres rozkwitu i upadku. Początek pierwszego okresu i jednocześnie jego rozkwit wiąże się ściśle z imieniem wielkiego Augusta, a jej pozornie beznadziejny upadek rozpoczyna się wraz ze strasznymi ciosami, które Septymiusz Sewer i jego zwyrodniały syn Karakalla zadali porządkowi organizacyjnemu armii, stworzonemu z takim mozołem przez ich poprzedników. Druga epoka przeżywała swój rozkwit każdorazowo, gdy armie rzymskie pod wodzą kolejnych niezrównanych cesarzy-żołnierzy poczynając od Aureliana, a kończąc na czasach Juliana Apostaty odnosiły zwycięstwa na wszystkich granicach imperium. Za okres upadku będziemy uznawać, pomimo wszystkich sukcesów militarnych, epokę Justyniana, którego odziały najemne w porównaniu z iliryjsko-germańskimi elitarnymi formacjami Dioklecjana i jego współcesarza, wypadają nader niekorzystnie pod względem jakości i dyscypliny.
Za moment schyłkowy tej epoki upadku przyjąć możemy wydarzenie, które wyryło się głęboko w historii VII wieku po Chr., a mianowicie najazd Arabów. Zmuszony w obliczu tej inwazji cesarz Herakliusz (610-640) zreorganizował cały Wschód według zasad, które już w VI wieku przyjęły się w zagrożonych prowincjach zachodnich. W ten sposób powstała organizacja temowa.
W jej wyniku cała administracja, także cywilna, podporządkowana została strukturom wojskowym. Oznaczało to „militaryzm” w najbardziej ekstremalnej formie, a jednocześnie radykalne zerwanie z dioklecjańsko-konstantyńskim porządkiem, którego główną cechą było konsekwentne oddzielanie władzy cywilnej od wojskowej. Organizacja temowa dała początek nowej epoce w historii rzymskiej wojskowości, epoce, która podobnie jak inne miała swój wzlot, rozkwit i upadek. Jej apogeum przypadło za rządów Nikefora Fokasa (963-969), Jana Tzimiskesa (969-976) i Bazylego Bułgarobójcy (976-1025), jej upadek został zaś wywołany buntem biurokracji cywilnej skierowanej przeciwko władzy wojskowej.
| Autor: | Grosse Robert |
| Nakladatel: | Napoleon V |
| ISBN: | 9788378894032 |
| Rok vydání: | 2015 |
| Jazyk : | Polština |
| Vazba: | Měkká |
| Počet stran: | 243 |
| Zařazení: | Historia Archeologia |
Mohlo by se vám také líbit..
-
SULLA OSTATNI REPUBLIKANIN
ARTHUR KEAVENEY
-
Jan Sobieski, jego rodzina, towarzysz...
Józef Łoski
-
Rajmund III i upadek Jerozolimy (1140...
M. W. Baldwin
-
Hetman Stanisław Żółkiewski
Prochaska Antoni
-
Jan bez Ziemi. Zdrada, tyrania i Wiel...
Marc Morris
-
Eisenhower. Generał i mąż stanu
Jean Edward Smith
-
Bush
Jean Edward Smith
-
ŻYCIE JANUSZA RADZIWIŁŁA
EDWARD KOTŁUBAJ
-
Polacy w wojnie secesyjnej 1861-1865
Derengowski Piotr
-
Szary Wilk członek załogi U-Boota
Jakub Narloch
-
Konstantyn i chrześcijańskie Cesarstwo
Odahl Charles M.
-
Franciszek I Walezjusz
Francis Hackett
-
Król i jego twierdze
Podruczny Grzegorz
-
Orły nad Alpami. Suworow we Włoszech...
Christopher Duffy
-
Odwrót Wehrmachtu
Citino Robert M.
-
Artyleria w natarciu wojny pozycyjnej
Bruchmuller Jerzy
