Armia rzymska od cesarza Galiena do początku bizantyjskiej organizacji temowej
18
%
219 Kč 268 Kč
Sleva až 70% u třetiny knih
Minął czas, kiedy w historii wojskowej okresu Cesarstwa dopatrywano się stale postępującego upadku starorzymskich instytucji. Przeciwnie, musimy doszukiwać się w niej dwóch zdecydowanie różnych epok, z których każda miała swój okres rozkwitu i upadku. Początek pierwszego okresu i jednocześnie jego rozkwit wiąże się ściśle z imieniem wielkiego Augusta, a jej pozornie beznadziejny upadek rozpoczyna się wraz ze strasznymi ciosami, które Septymiusz Sewer i jego zwyrodniały syn Karakalla zadali porządkowi organizacyjnemu armii, stworzonemu z takim mozołem przez ich poprzedników. Druga epoka przeżywała swój rozkwit każdorazowo, gdy armie rzymskie pod wodzą kolejnych niezrównanych cesarzy-żołnierzy poczynając od Aureliana, a kończąc na czasach Juliana Apostaty odnosiły zwycięstwa na wszystkich granicach imperium. Za okres upadku będziemy uznawać, pomimo wszystkich sukcesów militarnych, epokę Justyniana, którego odziały najemne w porównaniu z iliryjsko-germańskimi elitarnymi formacjami Dioklecjana i jego współcesarza, wypadają nader niekorzystnie pod względem jakości i dyscypliny.
Za moment schyłkowy tej epoki upadku przyjąć możemy wydarzenie, które wyryło się głęboko w historii VII wieku po Chr., a mianowicie najazd Arabów. Zmuszony w obliczu tej inwazji cesarz Herakliusz (610-640) zreorganizował cały Wschód według zasad, które już w VI wieku przyjęły się w zagrożonych prowincjach zachodnich. W ten sposób powstała organizacja temowa.
W jej wyniku cała administracja, także cywilna, podporządkowana została strukturom wojskowym. Oznaczało to „militaryzm” w najbardziej ekstremalnej formie, a jednocześnie radykalne zerwanie z dioklecjańsko-konstantyńskim porządkiem, którego główną cechą było konsekwentne oddzielanie władzy cywilnej od wojskowej. Organizacja temowa dała początek nowej epoce w historii rzymskiej wojskowości, epoce, która podobnie jak inne miała swój wzlot, rozkwit i upadek. Jej apogeum przypadło za rządów Nikefora Fokasa (963-969), Jana Tzimiskesa (969-976) i Bazylego Bułgarobójcy (976-1025), jej upadek został zaś wywołany buntem biurokracji cywilnej skierowanej przeciwko władzy wojskowej.
| Autor: | Grosse Robert |
| Nakladatel: | Napoleon V |
| ISBN: | 9788378894032 |
| Rok vydání: | 2015 |
| Jazyk : | Polština |
| Vazba: | Měkká |
| Počet stran: | 243 |
| Zařazení: | Historia Archeologia |
Mohlo by se vám také líbit..
-
Od plaży Utah do Cherbourga 6-27 cze...
Ruppenthal Roland G.
-
Wojna Niemiec w powietrzu 1914-1918
Hoeppner Ernst
-
Z Armją Klucka na Paryż
Jacobson Wojciech
-
Bohaterska obrona Monte Cassino 1944
Ben Arie Katriel
-
Cywilizacja Majów
Andrzej Ulmer
-
JEDENASTY PANCERNY OPOWIADANIA WOJENN...
Stefan Majewski
-
Taktyka formacji pikiniersko-muszkiet...
Keith Roberts
-
Korpus oficerski wojska polskiego w d...
Wagner Marek
-
Somosierra
Laske Jan, Małowiecki Rafał
-
Wojny Jagiellonów z wschodnimi i połu...
Marek Plewczyński
-
Napoleon's Cavalry
Masson Frederick
-
Rivoli 1797
Grazioli Francesco
-
Saragossa 1808-1809
Laske Jan
-
Kongres Wiedeński 1515 roku
Baczkowski Krzysztof
-
Księga wrześniowych walk pułków wielk...
Dymek Przemysław
-
Manewr na Pułtusk
Lechartier Georges
